Als ik stil zit, of sta, lijkt het alsof ik achteruit rijd. Met de vakantiekilometers nog in de benen onderga ik deze dag alsof ik naar een film kijk waar ik in speel. Wazig. Moe en toch niet moe genoeg om mijn bed in te kruipen. We hebben dan ook een fantastische vakantie om aan terug te denken…met het vaste voornemen volgend jaar wéér naar de Finistère te gaan. Maar ik ga niet vertellen hoe mooi en fantastisch het daar is, want ik wil helemaal niet dat er volgend jaar nog meer toeristen over de kliffen krioelen, en ik wil ook niet dat de moules-frites duurder worden omdat er uit die aanwellende hordes toeristen wel een slaatje te slaan valt en ik wil ook niet dat we volgend jaar tijdens een storm niet meer alleen bij crèperie Pen ar Bed door de spray van de stukwaaiende branding lopen. Maar fantastisch was het. Ik heb mijn ware ‘thuis’ ontdekt.

De vakantie begon hardhandig toen onze dochter – nog geen 5 minuten op de camping; de eigenaar wees ons juist onze plek aan – van een paaltje afsprong en ongelukkig neerkwam. Haar bovenarm stond in een rare bocht waardoor haar onderarm niet meer onder, maar naast haar elleboog lag. Er brak geen spoortje paniek uit. Ik wist: foute boel en was ongelooflijk kalm. De camping eigenaar reed ons naar de dichtbije EHBO van Hotel Dieu in Pont l’Abbé waar in no time een anesthesist en een chirurg werden opgetrommeld. De röntgen liet een factuur in de 3e categorie zien die mogelijk de aorta en een zenuwbundel konden beschadigen door de scherpte ervan. Nog geen twee uur na aankomst moest ik mijn dochter voor een operatie afgeven aan een team Franse medici. Slik. Ik kreeg een kamer toegewezen, want ik mocht ‘s nachts bij haar slapen. Gelukkig. We hadden heel luxe een tweepersoonskamer en mijn man zwoegde onderwijl met de vouwwagen om te zorgen dat we in elk geval een plek hadden om naar ‘huis’ te gaan na de operatie.

De operatie verliep goed en binnen twee uur werd ze bij me gebracht. Ze was groggy van de anesthesie, maar had geen pijn. Die blijkt in Frankrijk ook geen enkele kans te krijgen, want in tegenstelling tot Calvinistisch Nederland, wordt een kind volgepompt met kalmeringsmiddelen en pijnbestrijding zodat ze het gebeuren rustig ondergaan. Ik ben niet zo van de medicatie, maar eerlijk is eerlijk, het is allemaal ongelooflijk goed verlopen mede daardoor. “La petite Isis” (iedereen kwam nieuwsgierig even kijken naar het  onfortuinlijke hollandse dametje) werd ‘s nachts veel wakker en spuide dan de verwarrende droombeelden die ze had tijdens het inslapen. Door er meteen over te praten, bleef ze rustig en kijkt ze positief terug op het gebeuren. De mensen waren aardig. Wat wil je, in het hotel van onze lieve heer? En dat was niet zomaar een naam! Het hotel krioelde van de nonnen. Hele jonge in de verpleging, de demente oudjes hadden een sociale functie; vragen of iemand nog iets te drinken wilde en een praatje maken. We hebben ons doodgelachen toen de wereldvreemde taartjes zich verbaasden over het feit dat er voor de Pays Bas zomaar een aparte taal bestond!

Daags na de operatie mocht onze dochter mee naar ‘huis’. Een loeizwaar gips van pols tot schouder moest ervoor zorgen dat ze zich tijdens de vakantie niet overbelastte. Even wennen, zo’n ding. En gelukkig waren we met vrienden op vakantie zodat Isis haar beperkingen in zeer goed gezelschap te lijf kon. En toen onze vrienden vertrokken, waren mijn ouders er de rest van onze vakantie (met allerlei hulpmiddelen voor gebroken armen en speciale kleding) zodat het ook voor Isis – ondanks het niet mogen zwemmen, rennen en zandtaartjes bakken – een heerlijke en gezellige vakantie werd.

Iedereen houdt zijn hart vast dat zijn kind iets overkomt. Maar wees gerust. Het gebeurt toch op een moment dat je het niet verwacht en hoe moe je dan ook bent van een reis van 12 uur; je kunt het aan. Wat het ook is. Mijn Frans is best okee. Maar toen ik daar op de EHBO kwam met mijn dochter, sprak ik het vloeiend als was het in een vorig leven mijn moedertaal en sijpelde mijn taalvaardigheid naar dit leven omhoog.

Heeft iemand de tip uit mijn nieuwsbrief opgevolgd en al tijdens de vakantie foto’s in een boekje geplakt? Ik heb ‘t zelf gedaan, vanaf de eerste dag aan toe. En wat is dat fijn! Voor de gelegenheid kocht ik vooraf een Canon Selphy gekocht waarmee ik elke dag een aantal foto’s van die dag afdrukte. Ik wil niemand op kosten jagen, maar het is een aanschaf die zeer de moeite waard is! Ik hoef nu alleen nog maar de laatste dag in te plakken en de terugreis en dan heb ik voor het eerst in jaren weer eens een foto-album van onze vakantie! De afgelopen jaren bleven de foto’s treurig genoeg op onze harde schrijf staan omdat het aanmaken van een mooi fotoboek er nooit van kwam…of mis ging en er in de tweede instantie niet meer van kwam.

Ik heb natuurlijk ook de gelegenheid niet voorbij laten gaan om het boek hier en daar wat trekjes van een kunstzinnig dagboek te geven…als ik wat minder dizzy ben en alle vakantiezooi is opgeruimd zal ik wat pagina’s laten zien hier.

Tot dan, fijne zomerdagen!