De zomer blijkt tot dusver een contemplatieve periode. Absolute rust – in het bijzonder op de hete, benauwde dagen –  uit de malle molen van het leven los en terugkomen bij mezelf. Gek genoeg heb ik mijn dagboek amper aangeraakt. Een paar keer, bij wijze van experiment met materialen of nieuwe ideeën. Maar er verschijnt weinig op de nog nietszeggende  pagina’s. Mijn handelingsgerichte deel van mezelf staat op stand-by.

Nu lijkt het vanbuiten alsof ik niets doe. Maar in tegendeel! Mijn harde schijf draait voortdurend en is inspiratie aan het opzuigen. Het is moeilijk uit te leggen dat je aan het werk bent als je geen resultaat hebt dat je kunt laten zien aan het eind van de dag. Maar het is net alsof mijn hersenen enigszinswaren opgedroogd, uitgewrongen, als een taaie zeem. Alsof ik vastgedraaid zat in “mijn manier” van werken. En nu, in het nietsdoen, verbaas ik me erover dat ik al vastroestte in een manier van werken. Nu mijn lichaam weinig uitvoert, zuig ik nieuwe indrukken op en ontvouwen de krochten van mijn inspiratie zich terwijl ze zich langzaam vullen. Ze laven zich aan films, muziek, festivals, prentenboeken, foto’s en kinderen.

Het is alsof mijn ogen op een andere manier kijken nu ze niets hoeven. Alsof ze nu open gaan. Ze kijken niet selectief en zien toch alleen dingen die prikkelen en wrikken elementen los van wat ze zien slaan ze op op de harde schijf…voor straks, als mijn lichaam weer “aan” gaat. Ze pikken als vanzelf dingen op die me fascineren. En dat zijn er veel…steeds meer. Elke fascinatie roept verbazing en vragen op, vraagt om een klein onderzoekje. Waarom fascineert het me? Wat ik erbij? Hoe past het in de wereld om me heen? Hoe maak ik het mijn wereld? Hoe vertaal ik deze ideeën naar de wereld?  Zijn er mogelijkheden die ik  nog niet zie? Kan ik er anders naar kijken om tot meer mogelijkheden te komen?

Toeval bestaat niet. Soms is dat een wens, soms een gedachte, af en toe een zekerheid. Vanavond was er een prachtige documentaire over fotografe Sally Mann bij het Uur van de Wolf op tv (Ik kan hem nog niet vinden in de lijst bij Uitzending gemist.nl). Haar foto’s zijn omstreden, maar prachtig en handelen over leven, verval, tijd en dood en de schoonheid daarin. In deze documentaire laat Sally Mann de kijker toe in haar creatieve proces, in de willekeurigheid ervan en in de vastberadenheid ervan. Het is een intiem document dat de kunstenaar in al haar aspecten laat zien. Práchtig.

Hier vast een foto, om haar sfeer te proeven:

Het is nog even zomer…ik trek me weer even terug in het absolute nietsdoen. Laat mijn inspiratiebron zich nog maar wat verder ontvouwen. Ik kan maar met moeite wachten tot de warmte zich overgeeft en ik al mijn ideeën kan gaan uitwerken.