Mijn dagboeken liggen al een tijdje aan de kant. Alleen mijn nachtboek krijgt nog een beetje aandacht. Elke avond maak ik daar mijn hoofd leeg…in schetsen, in gedichten, in losse woorden, in geweeklaag, in plannen, in dingen die ik niet mag vergeten…de dromen waarmee ik wakker word. Een heerlijk ontspannende manier om in slaap te vallen…om wakker te worden…nee, om écht wakker te worden.

Mijn dagen breng ik door met zachte haartjes.  De zachte haartjes van Silke die door mijn vingers glijden…de zachte haartjes van mijn nieuwe overheerlijke penseel (Manet; Galaxy). Soms zelfs tegelijkertijd wanneer deze geweldige kleine Corgi dame haar zwarte poezenmandje naar mijn werkkamer sleurt en ze zich er naast mijn voeten lekker in opkrult. Wakend, of ik wel in haar blikveld blijf. Eenmaal gerustgesteld valt ze heerlijk knorrend in slaap…soms zachtjes en tevreden snurkend.

De afgelopen tijd hebben mijn dagboeken stof liggen verzamelen om plek te maken voor de pup, voor mijn aquarellen. Nog even…heel even…en dan……..ssssjjjjt! Ik hou het nog even geheim! Dit is alvast een sneak preview…van mijn werkplek…

Silke, mijn waker, opgekruld, maar alert. Zie je dat gekrulde oortje? Dat staat nog altijd niet overeind…onze blauwoog heeft ook een flapoortje…ik vind ‘t überschattig! Of we het niet willen ‘tapen’, wordt ons wel eens gevraagd. Echt niet! Silke is Silke! En een scheetje dat het is!!! Met hangoor of flapoor, het maakt ons niet uit. Morgen…dan gaan we weer naar het bos. Dan mag ze samen met Tusk door het bos draven…snuffelen…spelen…takken sleuren…en daarna heel lang en diep dromen!!! Terwijl de haartjes van mijn penseel weer zachtjes over het papier strijken…