Ik hoef maar één stap onze tuin in te zetten om door bruisende activiteit te worden omringd. Het is zo wonderlijk om al die bedrijvigheid op te merken die wanneer je er niet bent, toch plaatsvindt.
Met die gedachte in mijn achterhoofd, vind ik het plaatje hieronder des te wonderlijker. De waterjuffers vieren hun paartijd dat het een lieve lust is. Toen ik bij de vijver aankwam, zaten 7 paartjes in formatie op het water of op de leliebladeren. Na de zwaai met mijn camera nog maar 5. Desalniettemin blijft het verwonderlijk. Als ik er ben, zijn er al 5. Als ik er niet ben, misschien wel weer 7. Dat zijn 13 diertjes die onze vijver uitkozen voor hun paringsritueel.
Zie je trouwens hoe de meest rechtse zijn of haar partner haast verdrinkt? De paringsdrift bij sommige mannetjes is zo sterk of zijn ze zo moe dat ze niet meer in de gaten hebben dat hun partners niet op een blad zitten, maar  onder water. Ik heb dit een aantal keren met verbazing aan zitten kijken, maar tot nu toe vloog elk juffertje in goede gezondheid weer weg. Ook als ze minutenlang onder water had gezeten. Behalve dan die ene waar de salamander zijn oog op had laten vallen. Ze was zo’n makkelijke prooi voor hem. Het mannetje moest enige moeite doen om zichzelf los te trekken toen het vrouwtje als de prooi van een krokodil al draaiend in de bek werd gewerkt.
Het juffertje was veel te groot voor onze kleine watersalamander, maar het moest naar binnen. De salamander heeft meer dan een half uur met die juffer, die half uit zijn bek stak, geworsteld. Hij draaide het werkelijk als een krokodil de rondte in toen de juffer nog wat kronkelde. En toen dat niet afdoende hielp, stak hij zijn kop met de uitstekende juffer boven het water uit en sloeg het lijf op het wateroppervlak. Dit deed hij tot het juffertje niet meer bewoog. Evengoed kreeg hij het beestje niet naar binnen.
Helemaal spannend werd het toen een vrouwtjessalamander in de buurt kwam, gelokt door het gespartel van het mannetje in zijn poging zijn vangst naar binnen te werken. En dan vraag je je af hoe galant zo’n mannetje is. Zou hij haar een hapje gunnen? Zouden ze gaan vechten? Spuugt hij het uit? Het mannetje haalde inderdaad dreigend naar het vrouwtje uit en ze maakte zich gauw uit de voeten. Ze ging wel onder de leliebladeren hangen, wachten tot de volgende hitsige salamander zijn vrouw onder water zou steken.
Hoewel onze tuin het nodige onderhoud behoeft, geniet ik van de bloemen die hier en daar staan te pronken. Dit is een heerlijk, ongecompliceerd bloemetje dat maar één dag bloeit waarna zijn zuster- of broederknoppen de taak dapper overnemen. En zo gaat de bloei ondanks de korte levensduur van elk individueel bloemetje werkelijk haast een hele zomer door. Ze zijn er ook in prachtig wit. Daar ga ik nog naar op zoek.
En tegen het decor van onze stervende appelboom staat dan de zinken emmer die nog van mijn opa is geweest, vol met geraniums. Niet die opgedofte, felle donders, maar de eenvoudige, kruidachtige soort. Hommels zijn er gek op. 
Binnenkort gaan we de tuin lekker aanpakken. Dan ga ik ook de beplanting hier en daar veranderen. Meer bloeiende planten, meer clematissen, stokrozen, een klokwinde, campanula’s, klaprozen en nog meer van die kruidachtige geraniums. O ja, en kattenkruid. Een kat high zien liggen doen bijft leuk!