Toen ik vanochtend wakker werd en de gordijnen open deed, zag ik dat we weer waren getrakteerd op een wit sneeuwkleed. Weliswaar niet zoveel als vorige week, maar het was genoeg om de wereld er weer wat liever uit te laten zien. De blauwe lucht boven het sneeuwdek maakte onze straat bijna pittoresk terwijl de zon haar best deed om bij te dragen aan een goed begin van alweer de laatste dag van onze kerstvakantie. Naar buiten! Naar het bos! En dat deden we. Silke mee om lekker te kunnen rausen. En fijn dat ze het vond!!!


En zien we daar nu dan toch eindelijk écht oortjes overeind komen?

Zoek de Corgi:

Een cuty beauty, nietwaar?

Moe en uitgeteld in de auto…vrouwtje, mag ik nu slapen?

Heerlijk was het in het bos! Met weemoed zijn we terug naar de auto gesjokt. Morgen weer werk, morgen weer school, morgen begint de malle molen weer. Die kerstvakantie is altijd zó om. Je kijkt er enorm naar uit. Even lekker bijkomen. En als het dan zo ver is, dan vliegen de weken door al die feestdagen haast aan je neus voorbij. Gezellig was het. Alleen jammer dat het alweer voorbij is.

Maar niet getreurd. Morgenochtend stropen we slaperig onze mouwen omhoog. Dan gaan we weer stevig aan de slag. En eigenlijk is dat ook best fijn. Lekker weer alles zijn gangetje. En als de kinderen dan op school zijn en mijn man op zijn werk…dan schuif ik mijn bureaustoel lekker aan mijn werktafel en ga ik eerst even genieten van wat ik hoor. Niets. He-le-maal niets. Stilte. Rust. Wat zal dat lekker zijn na 2 weken tumult en rumoer!