Of ééntje dan. In de trap:

Lang Leve Led Licht!

Ik ben zo iemand die héél, héél, héél erg veel van kerstlampjes houdt. Echt héél erg veel. Maar toch berg ik ze elk jaar weer met een zucht van gemis op. In maart, of zo. Als de zon de avonden weer een beetje fatsoenlijk verlicht. Maar zodra het duister onze avonden weer bedekt, staat de doos met kerstlampjes in een oogwenk in de huiskamer.

Nu hoef ik niet meer op donkere dagen te wachten. Mijn atelier wordt een feest van verlichting. In de trap zit nu één Led lampje. Maar er komen er maar liefst 12. De gaten worden geboord as I type!

En het blijft niet bij die ledjes! Maar dat laat ik nog wel eens zien.

Even iets anders. Kunst. Kunst en versiering. Kunst versus versiering. Kunst en illustratie. Kunst versus illustratie.

Deze week las ik “De Verborgen Universiteit” van Natalie Koch. Een magisch boek. Niet van heel hoogstaand literair niveau. Gelukkig maar. Wél meeslepend. En vrijwel achter in het boek kwam ik het volgende stukje tegen in een dialoog, dat me even terugbracht naar de academie:

“Ik wilde naar de kunstacademie, maar daar wilden ze me niet hebben. Mijn tekeningen waren te illustratief en te weinig maatschappijbewust, zeiden ze. Gewoon maar mooie dingen maken mocht niet. Ik denk dat mensen ook gewoon mooie dingen willen zien, maar dat snapten ze op die school niet.”

Deze zinnetjes zijn fictie. Maar ik heb keer op keer ditzelfde commentaar op mijn werk gekregen: “te illustratief. Dat is geen kunst. Dat is versiering.” Maar ik wílde ook illustreren. Een verhaal vertellen met plaatjes en driedimensionale objecten. Daarom had ik geen goede cijfers. Ik was te weinig aan het spelen en ontdekken en ik liet het toeval te weinig kunst doen ontstaan. Maar moet kunst dan altijd iets nieuws voortbrengen, grenzen vooruitduwen? Ik bedoel, kan dat niet gewoon één richting in de kunst zijn en illustratief werk een ander? Want, waar sommige mensen graag in plexiglas gegoten drollen van de familie van de kunstenaar willen zien, of door de helft gezaagde, in plexiglas gegoten koeien, of geprepareerde lichamen, of in stof ingepakte parken en gebouwen…veruit de meeste mensen willen gewoon graag iets moois zien. Een verhaal in een plaatje of een voorwerp. Iets wat ze in het alledaagse even oplicht vanbinnen. Iets dat naar binnen kruipt en ze even raakt. En als dat geen kunst mag heten, dan ben ik maar geen kunstenaar. Dan ben ik gewoon maar illustrator/versierder. Iemand die niets nieuws uitvindt en geen spraakmakende grenzen verlegt. Gewoon maar iemand die met een papiertje en een doos verf een lijntje trekt…tussen mijn beleving en de uwe.

Vandaag kwamen er in mijn schetsboek weer verhalen tot stand. Verhalen die over een paar weekjes in mijn atelier op het papier zullen kruipen. Er is bijvoorbeeld het verhaal van de boom die troost vindt in een innige omhelzing…en het verhaal van de vrouw die op de maan ging liggen, hoog boven de aarde… Kunst wordt het dus niet. Maar ik kan niet wachten om mijn verhaal aan u te vertellen…en mijn lijntjes te trekken…op papier…tussen mij en u.